|
(Artigo publicado no Diário de Notícias, edição de 2 de Novembro de 1999) |
|
Era ua beç un lhobo, ancuntrou ua cochina que tenia uns cochinicos, i chegou o lhobo a la borda deilhes i dixo que ls querie comer. La cochina dixo que nó, que aguardara mais uns dies.
- Puis bien, acá benirei.
Fui para arador i dixo-le que le habie de comer las bacas. I dixo l arador:
- Nó, que inda stan mui fracas. Deixaremo-las mais uns dies.
Apuis fui para ua que staba num cerrado a angordar.
- Ah baca que te bou a comer!
- Ahora num me comas; deixa-me mais uns dies que inda stou mui fraca.
Dalhi a uite dias fui l lhobo a comer la baca i dixo-le l lhobo:
- Ahora bou-te a comer!
- Puis come, come!
Prendiu l lhobo ua cuôrda a la baca i dixo la baca al lhobo:
- Mete la cuôrda an ne cachaço. Ahora quiêres que te ensine cumo faien las bacas ne berano quando dá la mosca?
- Ansinai, ansinai. Todo yê bien saber.
Saltou la baca a fugir cun l lhobo a la rastra. Apuis cobrou-se la cuôrda i fui l lhobo pa la raposa i dixo-le:
- Si, si, comadrica,
Si la cuôrda num quebra
I le nuôlo nun desata
You iba para a casa
De l duônho de la baca.
Esta língua, que só recentemente foi reconhecida como oficial, está hoje mais viva. Os jovens já gostam de a falar, porque isso até lhes dá uma notória diferença em relação a outros da sua idade, que, filhos da emigração, gostam de lhes atirar "com o francês".
Última actualização: 2 de Novembro de 1999
Responsável: Reis Lima Quarteu